Non somos parvos, pequenas notas de economía sumerxida

Escoitabamos esta fin de semana na televisión á vicepresidenta da unión democrática de pensionistas e xubilados a frase: “Os políticos non se dan de conta de que somos maiores, pero non parvos“.

Por primeira vez España é podio nalgo e cóntanolo un estudo do IAW de Tubinga: O goberno da terceira economía con máis fraude fiscal do mundo, co 17,2% do PIB, detrás de Grecia co 21,5% do PIB oculto e Italia co 19,8%, o goberno da caixa B, o das mordidas, o dos máis de 800 imputados, repite como un mantra na caterva mediática que non hai diñeiro para as pensións, non hai diñeiro para a sanidade, que non hai diñeiro para a educación e razón, dentro da súa verdade a medias, poderiamos dicir que non lle falta. É máis, se aos estudos españois remitímonos, existe un de 2014 elaborado a instancias dos técnicos de Facenda que situaba a economía sumerxida no 24% do PIB, aínda peor aínda.

E de canto diñeiro estamos a falar?

Se o PIB en España en 2017 foi de 1.163.662M.€ podémonos situar nunha pinza entre 200.150 e 279.279 millóns de Euros. Aí é nada se o comparamos, por exemplo, con eses necesarios 4.500 para subir unhas pensións ao nivel do IPC…

Dado que o diñeiro é como a enerxía, que nin se crea nin se destrúe, senón que cambia de mans, onde está este diñeiro, como sabemos canto é?

Unha epidemia de corrupción consentida, de cobros sen factura, de fraude fiscal, de produción non declarada que os técnicos denominan variable non observada, que o cidadán do montón vive e coñece e que, como din os economistas, só pode medirse e de forma indirecta a través de variables observadas. Cantas máis variables observadas utilízanse no cálculo, máis exacto sae o retrato da non observada.

E pódese combater?

Claro que se e os nosos veciños portugueses están a darnos boa lección diso:

En 2014 iniciaron un sistema de sorteo para premiar a quen exixisen as facturas das súas compras. Chamáronlle Factura da Sorte. O premio: un coche cada semana. Os participantes: todos os consumidores finais con facturas emitidas e comunicadas á Axencia Tributaria que incluísen o número de identificación fiscal (número de contribuínte) dos compradores. Só o primeiro mes aumentaron un 45% o número de facturas declaradas.

Crearon beneficios fiscais para quen presentase facturas de reparación automóbil e motos, barbería, restauración e aloxamento dun 15% de retorno relativo ao IVE pagado ata un límite de 250 euros por persoa e mes.

Incrementaron o número de inspectores, con máis de 2.000 deles en empresas, o número de asistentes de apoio mixtos á investigación e a policía xudicial dotada de medios como o acceso en tempo real aos datos de facenda e a seguridade social coa cada vez máis complexa criminalidade fiscal no que atinxe ó fraude de IVE, uso indebido de sistemas informáticos que adulteran os datos contables e facturas falsas, principalmente, nos sectores alimentarios, bebidas, metais preciosos, automóbiles e produtos petrolíferos.

Implantaron sistemas para controlar de modo telemático os terminais de punto de venda ou caixas rexistradoras para atallar a ocultación de ingresos con software de dobre uso e por tanto a minoración das bases impoñibles de IVE, Imposto sobre sociedades ou IRPF.

E a pregunta do millón, por que, nun sistema fiscal que perde o 17% da riqueza no mellor dos casos ou o 24% no pior, un Ministro de Economía como Montoro aproba unha amnistía fiscal, ou como eufemisticamente este señor bautizou, unha “regularización” tributaria, en troques de declarar un estado de emerxencia fiscal para sacar á boia toda esa economía sumerxida?

Quizais é que isto de combater o fraude fiscal e a economía sumerxida non interesa ao ministro de Facenda, nin ao Consello de Ministros, nin ao presidente do Goberno… Haberá que preguntarse para quen goberna mentres nos venden un recorte de control do fraude nos tres últimos anos, segundo o director xeral da Axencia Tributaria Santiago Menéndez, de apenas 500 millóns de euros, que supón un total en 2017 de 14.792 Millóns, un 0,6% inferior á de 2016.

Explícao ben o ex-xuíz Baltasar Garzón no seu último libro”A indignación activa” cando di que “…a corrupción política da man da económica tradúcese nunha especie de privatización do Estado. Quen debería servilo pasan a ser “donos” daqueles elementos públicos que xestionan tomando forza o concepto de patrimonialización dos mesmos, en detrimento de a idea democrática de atención ao cidadán que debería rexelos”.

Insisto!, hai que preguntarse para quen gobernan mentres nos venden falsos recortes de impostos á conta de debilitar aínda máis ó Estado e non xerar os recursos necesarios para investir nesa sanidade, nesa educación, nesa asistencia social, nesas pensións…

 

Xabier Garaloces

Coordinador de relacións institucionais de Xuntos Actúa – Director Industrial

A %d blogueros les gusta esto: